Ölenle ölünse ya/ Bir anda cümle mahlukat son nefesini verse

Ancak öldüğü vakit bir zamanlar yaşadığına inanılan delikanlıların ardından yapılan duygu sömürüsüne bakınca insanlığımdan utanıyorum...

Bu nasıl riyakarlıktır arkadaş... 

Bugün kahraman vatan evlatları olarak isimlendirdiğiniz genç çocuklar şayet ölmemiş olsaydı ve askerliğini bitirip reel hayata dönmüş olsaydı... 

Bir düşünün, hanginizin sevgilisi, arkadaşı, elemanı olacaktı? 

Bugün Twitter'da riyakar bir duruş sergileyenler reel hayatlarında acaba o şehit olan genç arkadaşlarla ne derece iletişim halinde olacaklardı?

Köşe başında, parklarda elinde çekirdek - kola içenleri apachi-gundi-serseri- olarak niteleyenler, pazar günleri Taksim'de beşerli grup halinde gezen genç delikanlılara getto varoşu olarak görenler twitter facebook aracılığıyla bir anda birer hümanist abidesi oluveriyor ve bu riyakar tutum da beni benden alıyor arkadaş! 

İşte o şehit olan arkadaşlarda ancak öldüğü vakit yaşadığına inanılan insanlar olarak yer alıyor tarihte... 

Bu anlarda içimden hep şunu geçiriyorum; " Keşke ölenle ölünse ya! Bir anda cümle mahlukat son nefesini verse..." 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !